8-femmes-poster

8 Femmes – 8 Žena (2002)

Adaptacije pozorišnih predstava za filmove imaju odabranu publiku i ponekad su prilagođene tako da scenski, pa čak i glumački podsećaju na njih. Fransoa Ozon () je sa svoja dva možda najbolja ostvarenja, Bazen (2003) i 8 žena (2002), uspeo da progura svoje ime kako na regionalnom, tako i na globalnom nivou. Ozon pripada francuskom “novom talasu”, kao i grupi režisera poznatih pod imenom “cinema du corps” (film tela). Njegovo ostvarenje “8 žena” odlično je prihvaćeno naročito od strane evropskih filmskih kritičara, koji zaista nisu štedeli sa hvalospevima, veličanjem njegovog talenta i razumevanja ove umetnosti. “8 femmes” je zapravo adaptacija pozorišnog komada Roberta Tomasa () iz 1958. godine. Kao prvenstveni kvalitet ovog ostvarenja treba istaći fantastičnu glumačku ekipu, 8 najboljih i najpoznatijih francuskih glumica okupilo se na jednom mestu, od najstarije do najmlađe generacije. U prilog tome govori i Zlatni Medved na Berlinskom filmskom festivalu koji je uručen kompletnoj glumačkoj ekipi u znak prepoznavanja njihovog ogromnog doprinosa.8-femmes-poster

Radnja filma se vrti oko osam žena, majki, ćerki, sluškinja i ljubavnica koje se okupljaju za praznike u jednoj vili u Francuskoj. One jednog kobnog jutra pronalaze Marsela, glavu porodice, ubijenog sa nožem zabodenim u leđa. Sve postaju osumnjičene za ovaj nesrećni događaj jer su samo one prethodne noći bile u kući. Stvari postaju zamršene kada svaka od njih otkriva svoje tajne i do samog kraja ne može se ni pretpostaviti koja od njih je zapravo taj hladnokrvni ubica.

Film pored elemenata crne komedije, drame i misterije poseduje i karakteristike mjuzikla jer svaka od ovih osam žena ima po jednu muzičku tačku. Kako se čitava radnja odigrava u jednom prostoru, tačnije, najviše u ulaznom holu dotične francuske vile, ovo ostvarenje dosta potseća na pozorišnu predstavu. Kostimi i scenografija odrađeni su sa velikom pažnjom, sa zanimljivim detaljima i bojama. Na ove elemente posebno treba da obratite pažnju.

Ozon je uspeo da na satiričan način opiše uvek zamršene ženske odnose. Prevara, ljubomora, pohlepa i homoseksualnost samo su neke od tema o kojima polemišu glavni likovi.

Glumačku postavu čine legende francuske kinematografije Daniel Dariju (), Katrin Denev (), Izabel Iper (), Emanuel Bear (), Fani Ardan (), Virdžin Ledoajen (), Ludivin Sanije () i Firmin Rišar (). Od njih osam, iako zaista uigranih i fantastičnih, izdvaja se samo Izabel Iper koja tumači šizofreničnu tetku Agustin. Njene konstantne promene raspoloženja, hipohondrija i histerija unose malo dinamike u statičnu atmosferu filma. Ono što se možda može navesti kao nedostatak ovog ostvarenje jeste izostanak muških likova, pa na prvi pogled film deluje pomalo “ženski”, što je verovatno i bila namera autora.

Preporuka za ovaj film samo ukoliko ste ljubitelj pozorišnih adaptacija i filmova iz 50tih godina prošlog veka.

Ocena 7/10

autor recenzije: Sandra Vujošević8femmes-2919

Leave a Reply

Next ArticleVenuto al mondo – Twice Born (2012)